1+

چاقي بيماري همه‌گير و غمبار

talebpourهمواره در دوران تحصيل، روحيه کنجکاوي باعث مي‌شد در درس خواندن، به‌جاي كسب نمره، بيشتر به علاقه و انگيزه‌هاي خود اهميت بدهم، به‌گونه‌اي که در سال آخر دبيرستان، به‌علت ارائه نشدن رشته تجربي در مدرسه، به‌همراه يکي از دوستان در رشته رياضي نشستم، ولي ديپلم خود را در تجربي گرفتم. گمان مي‌كنم همين روحيه بود كه منجر به يك نوآوري مهم در مداواي بيماري چاقي در ايران شد.

در دوران دانشگاه حجم بالاي دروس و جذابيت و نو بودن مطالب، آن‌قدر چشمگير بود که صرفاً مجال فراگيري آنها وجود داشت. دستاورد من از آن دوره، آگاهي از اين بود كه چه قوانين جالب و پيچيده‌اي بر بدن و حتي بر روحيات انسان‌ها حكمفرماست و اين‌كه وقوع بيماري‌ها با چه روندي رخ مي‌دهد و در اين زمينه‌ها چراهاي بسياري به ذهن مي‌رسيد. با ورود به دوره جراحي که عملا مداخله در يک سيستم پيچيده و در بسياري موارد، نامعلوم بود، مجدداً يک دنيا چرا در ذهن متبادر مي‌شد. از جمله اين چراها اين سؤال اساسي بود که چگونه مي‌توان کمترين صدمه را به بدن زد و در عين حال، هدف اصلي را از جراحي تامين نمود؟ چگونه مي‌توان بازده يک عمل را بالا برد؟

همه اينها منجر به تمايل شديد به سمت جراحي‌هاي کم‌تهاجمي شد؛ چيزي که در آن زمان براي جراحان تا حدي نامأنوس مي‌نمود. ولي من بعد از گذراندن دوره فوق تخصصي، با توجه به انگيزه قوي كه داشتم، توانستم بسياري از اين دست اعمال جراحي را با قبول ريسک آن، براي نخستين بار در ايران انجام دهم.

هم‌زمان، ظهور عمل‌هاي چاقي و تمايل افراد به انجام آن به‌روش لاپاروسکوپي منجر به بروز کلي سؤال و چرايي در تکنيک‌هاي مختلف جراحي چاقي شد و آن‌قدر اين تناقضات در ذهنم موج مي‌زد که شخصاً يک روش جديد ارائه دادم که کمترين تغيير فيزيولوژيک را در بدن ايجاد مي‌کند.